مضمون سطرهای بلندی
در گوش جهان
قرمز پریده در صورت تو را
گریه می کند
دو ابروی ظریف
پژواک ثانوی چشمت را
تلفیق خنجری که نمی برد
قرمز پریده در صورت تو را
گریه می کند
جناس موازی صدایت
سطرهای اذان تو را
قنوتی که نمی برد به اوج
قرمز پریده در صورت تو را
گریه می کند
در سطر آخر اسمت
متکلم مع الغیر
کارش به کجای جهان کشید
گریه کنان
قرمز پریده در صورت تو را
آه می کشد
آهستگی این زمزمه
در بخش عاشقانه شب
لبهایت را
آه نازنین
لبهایت را
چه گریه های قرمزی
پیش از وقوع ندبه در چراغ سحر
طی شد.