حسین رضایی

تو باید فدا شوی

تا آل خلیفه

با آل سعود،

با شیاطین مو بور چشم آبی

همچنان سر یک میز بنشیند

قمار کند

و ببازد ناموسش را.

تا شیخ زاده بحرینی

با سرباز آمریکایی فرار کند.

تا شیخ ها ی شکم باره

به مهمانی شیطان دعوت شوند

و بنوشند و بنوشند.

خودت بگو

اگر سرت بریده نشود

پیک های باراک، سارکوزی، مرکل، حمد و آل سعود

چگونه پر شود؟

با خون چه کسی؟

و مزه ی عرقشان

پاره ی تن چه کسی باشد جز تو؟

جز من؟

_که روزه سکوت گرفته ام _

اما تو

درست را از زینب گرفته بودی

و مشقت شعر بلیغت بود

چه فصیح خواندی

و تنت پر شد از نشان های شجاعت

از زخم های هزار ساله

و من همچنان به مصلحت فکر می کنم

و من همچنان روزه سکوت گرفته ام.

اما تو...

* کله تو گویش ما به معنای سر به کار می ره.

نویسنده : سعیدی راد - ساعت ۱:٢٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٢/٢٦
نظرات () | لینک ثابت | تگ حسین رضایی و تگ آیات القرمزی و تگ سپید