دادیار حامدی

سحر نگاه خودت را به آسمان دادی
غروب، همنفسِ آفتاب جان دادی

سیاه بختیِ شب آن چنان تو را آزرد
که اشک های خودت را به کهکشان دادی

- "پرنده باید باشی، وگرنه می مانی"
و بعد از این سخنت سنگ را نشان دادی

تمام قصه همین است: آمدن، رفتن
چه انتهای قشنگی به داستان دادی

نویسنده : سعیدی راد - ساعت ٦:٤۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۳/۱٦
نظرات () | لینک ثابت | تگ دادیار حامدی و تگ غزل و تگ فلسطین

دادیار حامدی

چه شد که باز فرو رفت آسمان در ابر
و گم شدند تمام پرندگان در ابر

به آفتاب سپردیم، شانه هامان را
کفن نیاز ندارد شهیدمان در ابر

چه قدر آه کشیدند آسمان و زمین
عجیب نیست اگر گم شود جهان در ابر
***
رباعی
تا کی به مسیر آب چون سد باشی؟
در بستر آن به خوابِ ممتد باشی؟

ماندن همه ی عمر تو را خواهد کشت
ای سنگ! تو نیز رود باید باشی

نویسنده : سعیدی راد - ساعت ٦:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۳/۱٦
نظرات () | لینک ثابت | تگ دادیار حامدی و تگ غزل و تگ فلسطین

دادیار حامدی

(پرانتز باز
در باز است
اما
باز پرنده نیست
باز یک سینه سرخ
قفس را در گشود
رو به آسمانی بی بن بست
و هیچ گاه
پرانتز را نبست.

نویسنده : سعیدی راد - ساعت ٦:٤٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۳/۱٦
نظرات () | لینک ثابت | تگ دادیار حامدی و تگ سپید و تگ آیات القرمزی