انتفاضه سوم

شاعر نبوده ام و نیستم. ادعایش را هم ندارم. طبع شعر هم ندارم و نه حتی "اهل کاشانم" و نه حتی تر "سر سوزن ذوقی" دارم. عروض و قافیه نمی شناسم و اگر هم بدانم پایبند آن نیستم. این چند پاره خط را هم برای خواهر شهیدی گفته ام که ذکر مصائبش خواب از چشمانم ربوده. اگر نمی گفتم از شدت نگفتن خفه می شدم:

گاهی میان حزن و بغض نمی توان گریست

گاهی میان بهت و زخم نمی شود شکست

گاهی میان قطره قطره ریزان اشک و شرم

افسانه جنون و خشم را نمی توان سرود

 

گاهی نفس بی رمق آمد و شد است

گاهی تمام آرزوی ت بی خبر شدن

گاهی نفس از غم بی شرمی عدو

خجلان ز سر کشی از کالبد تن است

 

اف بر ما و منی کز سکوت مان

خنجر به شرف می کشد آن نطفه خبیث

اف بر شیعه زاده همنشین شیخ

اف بر پول سیاه و سکوت پلید نفت

 

آیا شود که شیشه صبر علی (ع)

لبریز غیرت شده از خشم بشکند؟

آیا شود به تقاص نجاست سعود

--آن گرگ زادگان آل یهود--

دشداشه های سفید و مرقع و کبود

از خون پلیدی سرخ رنگ شود؟

 

نه، ما بنده صلاح و دولت و وزارتیم

نه، ما در بند ریاست، غلام سیاستیم

نه، ما شیعه زاده همراه شیخ و شاه

نه، ما شیعه زاده اهل سلامتیم!

 

ما اهل گفتگو، اهل مذاکره،

ما اهل دعوت از یزید اردنیم

ما اهل منطق و اهل مصالحه

ما اهل مصلحت، اهل اخوتیم

 

ما دست با دخترکان خوب روی غرب

از باب زهد و تشرع نمی دهیم

افسوس دست محبت به جای آن

با عین نجاسات داده ایم!

 

ما مدعی، ما ذاکر نام امام مان

ما جمعه به جمعه دعا است کارمان

ما اهل اشک و ناله و فریاد الفرج

ما خالی عزمیم، الفرج!

 

ما اهل جشن سپندار و عیش و رقص و ناز

ما اهل کوفه ایران و داریوش

ما مست خاطرات شهنشهی

ما بنده شاهیم در خفی

 

ما را فخر و مباهات کوروش است

ما را نسب به سیاوش، به رستم است

ما را چه به "آیات القرمزی"؟

ما را چه به بحرین و رافضی؟

 

ما خسته از نام حسین و علی و فاطمه

ما خسته تر از یاد شهادتیم

ما خسته ز برخورد سخت و جنگ و دود

ما خسته تر از آرمان و امام امتیم

 

غیرت کجاست؟ رفت در پی نقد پول نفت

ناموس چیست؟ رفت به حراج گفتگو

مردی کجاست؟ رفت در آغوش داریوش

اندوه چیست؟ رفت در پی جشن و شام و دف

 

چوب حراج بر شرف و غیرتم زدند

آن دم که سیاست شده است دین مان

وقتی که نه سیاست دیانت است

آن دم که سیاسی شده است مرام مان